یک فکر به ذهنتان می‌رسد: «من آدم بی‌ارزشی هستم.» در آن لحظه چه اتفاقی می‌افتد؟ برای اکثر ما، این جمله مثل یک واقعیت احساس می‌شود، نه یک فکر. ما درونش می‌رویم، با آن یکی می‌شویم، و رفتارمان بر اساس آن شکل می‌گیرد. اما یک سوال وجود دارد که سید محسن برزنونی در جلسات بالینی مکرر از آن استفاده می‌کند: «اگر تو همان فکر هستی، پس چه کسی آن فکر را می‌بیند؟» این سوال ساده، یکی از بنیادی‌ترین مفاهیم در روان‌شناسی مدرن را باز می‌کند: تفاوت میان خودِ مشاهده‌گر و جریان افکار. چرا با افکارمان یکی می‌شویم؟

ادامه مطلب