تکه‌هایی ریز از تُنگی بلورین که پُتک زمانه آن را متلاشی کرده است و زمانی دارد پاسخ می‌دهد سید محسن برزنونی کیست؛ که تکه‌های خُرد شده این تُنگ را به هم چسبانده و ظرفی ساخته است که از هر طرف بنگری، شکلی دارد.

مَن، مَن، مَن... به اول چِل‌چِلی که برسی، می‌فهمی که نیم من هم نبودی و نیستی. دوست داری به جان مَن بگویی بنده و شاید بنده حقیر. اما در خلوتت می‌فهمی همین است؛ بازی جدیدی است از جنس چِل‌چِلی.

خَر دَجال همین رسانه است که من و تو در تبعیدگاه بَزک‌شده آن داریم با دنیایی دروغین عُمر تلف می‌کنیم!

هر روز که می‌گذرد، همین رسانه که دشمن قسم‌خورده‌ی کتاب و اندیشه و تفکر هست، شنوندگان عاقل را گنج و دردانه می‌کند.

شاید بپرسی تو یک بیزینس‌من هستی و به‌جای اینکه پرچم خودت را بالا ببری و بنویسی چنین و چنان هستم تا مخاطبینت مریدت شوند... اما اینجا سایت شخصی من است و جایی که نقش خنجر مریدان را نمایش می‌دهد. نقشی که خودم نمی‌توانم آن را ببینم.

نعمتی که اگر قدر بدانی، حمد و ثناگوی فوق ایدیهم باشی و شاکر باران دردها، چهل‌سالگیت پیشانی به لب‌های زهرآلود شیطان نمی‌زنی!

تعهد سید محسن برزنونی:
در این سایت حرفی نمی‌زنم، مگر آنکه پیش از قلم زدن، خودم به آن عمل کرده باشم و حض آن را برده باشم. ان شاءالله.